Lubię usiąśc z kubkiem gorącej herbaty przed komputerem oglądając nasze wspólne zdjęcia. Tyle wspomnień, tyle chwil nas łączyło. Z pewnością jest to niezapomniane i na bardzo długo zostanie w mojej pamięci. Nikt mnie tak nie rozumiał, z nikim nie było mi tak luźno. Tyle śmiechu, tyle rozmów, tyle kłótni, tyle wrzasków, pisków, fochów, żartów, odpałów. Póki co był to najlepszy czas w moim zyciu. W końcu zawsze miałam na kim polegac, komu sie wyżalic, czy z kim miec faze. Tak bardzo chciałabym, żeby to wszystko wróciło. Tak bardzo chciałabym, żeby było jak dawniej.
Dominiczkowy demot.
Brak komentarzy:
Prześlij komentarz